DAUWTRAPPEN MET POEZIE EN HAGENPREEK, Renkum

13 mei 2021

geschreven door Harm Smit

Daar stonden we met z’n allen langs de Rijn op een krib bij de monding van de beek. Rondom de dichter waarnaar ieder keek. En luisterde over berichtgeving in de grond, Waar je de uitgeschreven letters na enig zoeken in vond. Hemelvaart met een grasvlakte vol dauw. Wel vroeg op, maar niemand had berouw.

De dauwtrap van afgelopen Hemelvaart was heel bijzonder. Een moment om bij stil te staan, zeker in een coronaperiode met beperkingen vooral binnen ruimten.. Om 7:30u stonden circa 10 mensen klaar om een wandeling door de Jufferwaard te maken. Niet zomaar een wandeling. De wandeling werd opgetuigd door de Hagepreek van Mignon en een heel mooie bijdrage in dichtvorm van de stadsdichter van Wageningen Ivanka de Ruijter. Ondertussen schitterde de zon in het gras en het stromend water. Zagen we meerkoeten in de plas zwemmen en paarden ons de terugweg versperren. Opmerkelijk was dat onder de wandelaars zich ook twee personen van onze zustergemeenschap uit Bennekom bevonden.

Bij terugkomst bij de Rijnkapel, na ruim een uur wandelen, stond de koffie klaar met aardbeiengebak. Daar konden we samen met de stadsdichter nog even napraten over deze dag en de huidige maatschappij waarin we op afstand van elkaar leven.

Bericht op de grond  Ivanka de Ruijter

Ik wilde je iets schrijven. Op de stenen voor je huis,
op het plein rondom de kerk, in de aarde van je tuin
of desnoods in de klei van de rivier, of hier.

En dan, van bovenaf beschouwd, is mijn papier
Madurodam waarin ik dan iets schrijven kwam en
mijn zinnen de bocht om gaan, precies waar dan mijn
komma’s staan en jij je hoofd dan kantelt.

Schrijven is een landschap scheppen, een plattegrond
van mijn gevoel met als doel jou er doorheen te gidsen
als in een stad die stil moet zijn. Die veel te stil moet zijn.

De straten strepen aan: we blijven bij elkaar vandaan,
maar we bewegen parallel. Ik oefen die evenwijdigheid
wel, maar hoop ook dat ze weer langzaam slijt.

Ik wilde je iets schrijven. Iets dat straks weer door
de kust of door de opgehouden rust verdwijnen zal,
maar dan onder de zoden ligt. Als aandenken een kaal
trottoir, maar wij weer heel dicht bij elkaar.



Deel dit artikel