28 juni Roos van Doorn

28 juni 2020

 

 

Muzikale begeleiding van Roos van Doorn en Tanja Taale

De bloemen gaan naar Niklaas Hoekstra

Er is een extra collecte voor : Stichting Santosh

Stichting Santosh zet zich sinds 2002 in voor het verbeteren van de positie van de meest kansarmen in de Indiase deelstaten Andhra Pradesh en Telangana. Dankzij fondsen en donaties kunnen wij daar projecten ondersteunen. Zo hebben wij onder andere balabata-schooltjes opgericht en een weeshuis voor kinderen van wie de ouders door HIV/Aids zijn getroffen. En als de nood aan de man is – zoals nu met de coronacrisis – geven we extra financiële steun.


Uw gift kan overgemaakt worden op NL78INGB0000870161, ten name van Vrijzinnigen Bennekom. Vermelding: gift 28 juni Waarvoor onze hartelijke dank

Aanstaande maandagmiddag is de volgende ‘napraat’ van de viering van  14.30-15.30 uur .

Als u thuis geen gelegenheid heeft het filmpje vooraf te kijken dan kunt u om 14.00 uur naar De Ontmoeting komen om het daar te bekijken. Heeft u ook zin gekregen om aan te schuiven? Zet uw bescheidenheid dan aan de kant en meld u aan bij Roos: roosvandoorn@tele2.nl of 06-16 76 58 25.

Kaars aansteken   Josine Bruggink

Leef nu de vragen

Misschien zul je dan geleidelijk,

Zonder het te merken, jezelf, ooit op een dag

In het antwoord terug vinden.

Rainer Maria Rilke

Lied

Liedboek 830

Leven is wachten  Dagen en nachten

Denken en dromen Of het zal komen

Dat grote geluk

Leven is vragen Wachten verdragen Zwoegen en zwijgen

Antwoorden krijgen Waarom je niet vroeg

Leven is dwalen Oude verhalen Speuren en zoeken Stoffige boeken

De sporen van God

Leven is opstaan Elkaar tegemoet gaan

’t Hart om te geven en kwaad te vergeven

Het leven is goed.

Lezing:

“Ik las ergens dat drie vragen veel mensen bezig houden: Wie ben ik? Wat doe ik hier? En waar ga ik heen?

Dat zijn geen slechte vragen. Ze duiden op existentiële zorgen en op het idee dat er bepaalde antwoorden op zijn. … 

Het idee dat religieuze ervaring een robuust antwoord kan geven op deze fundamentele vragen, is problematisch. Het Iers en het Engels hebben vergelijkbare uitdrukkingen over heuvels in de verte die groener zijn dan heuvels dichtbij, en de directe Godservaring is zo’n verre heuvel waarvan de top denkbeeldige helderheid biedt.

Maar wat we ter discussie moeten stellen is niet het antwoord zelf, maar het idee van een antwoord. … Het antwoord dat alles helder zal maken.

We worden achtervolgd door vragen die zich onttrekken aan het idee van een antwoord, want dikwijls als we een antwoord gevonden denken te hebben, blijken we een diepere laag van de vraag te hebben bereikt.

Hallo tijdelijk antwoord. Hallo niet te beantwoorden vragen. “

Uit: Verhalen van liefde en alles wat schuurt – Pádraig Ó Tuama, uitgeverij Skandalon, 2019

Een leven met vragen, is dat te verdragen?

We hebben er aardig mee kunnen oefenen de laatste tijd. We hadden veel vragen over Corona: hoe wordt dit virus overgedragen? Hoe kun je weten hoe de ziekte zich bij jou zal ontwikkelen? Hoe kun je weten of je al immuun bent geworden?  Wetenschappers doen in razend tempo onderzoek, maar zijn het niet allemaal met elkaar eens. We weten het eigenlijk nog niet zo goed. En zo hoort het ook, in de wetenschap, maar het is lastig om er beleid op te maken. En het is lastig om dagelijkse beslissingen te nemen: ga ik nu wel of niet bij mijn moeder op bezoek? Geef ik mijn kleinkinderen nu wel of niet een knuffel?

Ik vrees dat er we er nog een tijdje mee moeten leven, met geen precieze antwoorden, geen zekerheid.

Dat we nog een tijdje moeten leven met nieuwe ethische vragen. Op momenten waar nabijheid vroeger ongecompliceerd en warm was, gaat het nu opeens over leven of dood als ik nog een stap dichterbij kom. Het is bijna niet te bevatten. Wat is ethisch verantwoord nu? Hoe gedraag je je nu als je het goede voor de ander wilt?

Het zijn vragen waar geen eenduidig antwoord op is, en daarom blijven ze ons maar bezig houden. 

Je zou willen dat het er een antwoord was. Een goed antwoord. Ik wel.

In deze situatie gaat het uiteindelijk niet om de vraag: Wel of niet een knuffel?  Of:  Heeft de wetenschap wel gelijk? Maar het gaat uiteindelijk over de vraag hoe je wilt leven, als mens. 

Wie ben ik? Wat doe ik hier? En waar ga ik heen?

De existentiële vragen  waar de schrijver Padraig O Tuama het over heeft in het stukje wat ik net las. Hij doet een oproep om te accepteren dat sommige levensvragen niet te beantwoorden zijn, en dat sommige antwoorden tijdelijk zijn. Dit te accepteren.

Het niet krijgen van antwoorden of van antwoorden die op zijn best tijdelijk zijn weerhoudt hem niet het minst om als een jonge hond rond te spetteren in alle levensvragen die op zijn pad komen. Hij blijft het hele boek lang diepe vragen stellen over zijn leven, aan het leven.

Door het boek heen lees je mee hoe hij steeds meer leert accepteren dat er tijdelijke antwoorden zijn die nieuwe vragen oproepen en  dat hij daarméé leert accepteren dat er dingen zijn die schuren, frustreren en onaf blijven.

In de boeddhistische traditie bestaan het fenomeen van de koan. Een raadsel, een vraag die je gesteld wordt door je leermeester. Het gaat eigenlijk niet om het antwoord, maar om het leven met die vraag, voor een paar weken. En wat er dan aan antwoorden komt.

In mijn opleiding vroeg één docent ons na het bestuderen van literatuur nooit  wát erin stond, maar hij vroeg ons: welke vragen komen er in je op als je dit stuk leest? En als je dan flink tekeer ging tegen de auteur omdat je je afvroeg hoe hij dit of dat in hemelsnaam kon beweren, was steevast de volgende vraag:

Kun je hier zelf het begin van een antwoord formuleren? Het begin van een antwoord, hij ging er al niet vanuit dat we echt een antwoord zouden hebben. En dat was volgens mij geen onderschatting van ons denkvermogen , maar er sprak meer een enorme geestelijke ruimte en een respect voor het leven uit.

Wellicht had hij net als Pádraig ervaren dat je in contemplatie soms tot helderheid komt, én dat dit nieuwe inzicht een zekere houdbaarheidsdatum heeft, je leeft met je antwoord ook weer nieuwe vragen in.
Het omgekeerde dus van wat Duitse schrijver Rilke schreef, die ons blijmoedig toevertrouwde dat we op een dag misschien onze antwoorden in zullen leven.

“Men moet geduld hebben
met onopgeloste zaken in het hart
en proberen de vragen zelf te koesteren
als gesloten kamers
en als boeken
die in een zeer vreemde taal geschreven zijn.
Het komt erop aan alles te leven.
Als je de vragen leeft,
leef je misschien langzaam maar zeker,
zonder het te merken,
op een goede dag
het antwoord in.”

(Rainer Maria Rilke)

Vandaag is mijn bede voor u andersom: misschien leeft u op een dag een nieuwe vraag in. En is er reden weer op pad te gaan, de gebaande paden te verlaten en je bloot te stellen aan ongemakkelijke waarheden en verontrustende gedachten. De onmetelijke ruimte van het leven verder te verkennen. En zo al te grote stelligheid te laten oplossen in mildheid.

Wie ben ik? Wat doe ik hier? Waar ga ik heen?

Ik wens u moed en vertrouwen op pad te gaan. Ik wens u intuïtie als het leven alle verstand te boven gaat. Wanneer angst of overmoed uw geest dreigt te regeren, wens ik u gezond verstand. Ik wens u open zintuigen om de wereld waar te nemen zoals die is en een open hart om in verbinding te blijven met de A(a)nder en alles wat leeft.

Amen

Lied: Er binnen in nr. 5 uit een duif een merel en een mus.

De lappen van de deken De spaken van het wiel

Het klimmen van de jaren Het roepen in mijn ziel

Het schuiven van de lagen De wijsheid van mijn weg

De waarheid van mijn vragen In wat ik zing of zeg

En alle, alle malen, in weer en tegenwind

Als alles even stil werd- onverwacht bemind

Een eitje van Columbus …en dan de kluts weer kwijt

Eureka Archimedes ….verschrikkelijke spijt

Het hollen en het stilstaan En daar geen woorden voor

Het zoeken zonder vinden En gaat dat alsmaar door

Maar alle, alle malen, in weer en tegenwind

Als alles even stil werd- onverwacht bemind

Ten diepste onverwoordbaar Iets zingt het hoogste lied

Een melodie met tranen Te grijpen valt het niet

Te vangen noch te vatten Geen regel en geen vuist

Je ziet het door de vingers Het waait, het leef het bruist,

Want alle, alle malen, in weer en tegenwind

Als alles even stil werd- onverwacht bemind
 

Zegen

Blijf alert op hoe de dingen werkelijk zijn

Hou vast aan wat voor jou ten diepste waar is

Wees zo moedig als je kunt

Wees sterk en moge alles wat je doet, gedaan worden uit liefde



Deel dit artikel





Video

Bekijk opnames.

Zoeken


Nieuwsbrief


Blijf op de hoogte en schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Een robot (of spam-script) Een mens
Volledige naam E-mailadres