Viering 5 april Roos van Doorn

12 april 2020

Viering 5 april 2020

Begin van de Stille Week

Welkom en mededelingen bestuur

Dag allemaal,

Leuk dat u vandaag weer naar dit filmpje kijkt. Welkom bij deze viering aan het begin van de Stille Week.

Vandaag werken aan deze viering mee: Liesbeth Wieringa, Hester Birnie, Rien den Arend en Roos van Doorn.

Wij hebben weer eens een agenda voor deze week.

Op woensdagavond wordt er op afstand gemediteerd van 17.30 – 18.30 uur. Ieder die mee doet gaat op zijn of haar eigen plek thuis in alle rust een uur in stilte mediteren. En dat blijkt heel goed te gaan. Je voelt je, ook als je alleen thuis zit, echt verbonden met de anderen die op hetzelfde moment mediteren. Doe gerust mee! Het is een aanrader.

Donderdag is het Witte Donderdag en dan delen we brood en wijn met diegenen die dat willen en zich opgegeven hebben. In de nieuwsbrief van afgelopen vrijdag leest u hoe we dat precies gaan doen.

En volgende week zondag is het dan Pasen. Dat wordt een mooie, feestelijke viering waar u actief aan kunt meedoen. In de nieuwsbrief van vorige en komende week leest u daar meer over.

Het boeket tulpen gaat vandaag naar Betty Busser ter ondersteuning.

Ik wens u namens Rien, Hester, Liesbeth, Roos en het bestuur een fijne viering en een goede week!

Kaars aansteken en spreuk

Een spreuk van Loesje:

Klein geluk

maak het

zo groot mogelijk.

En een gedicht van Jaap Robben:

Saharazand

Vroeger in de zomer,hing ik bij een sterke zuidenwind

met een glazen potje  meters uit het raam.

Zo spaarde ik korrels zand van de Sahara.

En als ik dan na uren sparen  in mijn potje staarde,

was ik toch een beetje op vakantie.

Stilte

Muziek

Lied: Wat mooi is in het leven, nr.32 Wat mooi is in het leven, Wat diep van binnen raakt, Is dat door ’t lot gewegen Of door een god gemaakt? De bloemen met hun geuren, De vogels in de lucht, Het spel van duizend kleuren, Het rijpen van een vrucht… De lichte lenteluchten, De lome zomertijd, De herfst vol goede vruchten En winters sneeuwtapijt… Wat mooi is hier op aarde, Wat mensen rijker maakt, Daarbij heeft geld geen waarde, Hard zwoegen brengt geen baat. De liefde tussen mensen, Wat echt gelukkig maakt, De diepste hartenwensen: Je krijg het in je slaap.  

Overweging

Het begin van de Stille Week die vooraf gaat aan Pasen. Nou, stilte en inkeer hebben we deze dagen genoeg. Het is een veertigdagentijd geworden waarin vele van ons noodgedwongen hebben moeten vasten: van contacten, aanraking en bewegingsvrijheid. En niet alleen wij van de Ontmoeting natuurlijk, overal op de wereld. Hoe meer je beperkt wordt, hoe meer je teruggeworpen wordt op jezelf en hoe meer je op zoek moet naar waar je innerlijke vrijheid ligt. Dat is een fikse geestelijke oefening. Sommigen van u, kennen dit al uit hun dagelijks leven vóór corona. Ze hebben bij het ouder worden of door ziekte, door de jaren heen al steeds in moeten leveren. Je wereldje wordt kleiner, je mogelijkheden minder. Dan toch je waardigheid bewaren en je goede humeur, dat is levenskunst! Soms hoor je dan de mooiste verhalen. Hoe dingen die er eerst niet toe deden, opeens worden opgemerkt. De vogels in de tuin, het bloeien van een kamerplant, een tijdschrift wat bij de post zit. De kleine dingen waar in haast aan voorbij geleefd werd, zijn nu kleine boodschappers van zin. Deze mensen kunnen ook vertellen dat het uiteindelijk mogelijk werd te leren berusten in dat er niet zoveel meer hoeft, omdat er niet zoveel meer kan. Dat zijn hoopgevende en opwekkende verhalen, waarmee we elkaar een hart onder de riem kunnen steken. Ik hoop dat dit ons allemaal zo nu en dan gegeven zal worden. Maar, laten we, in de haast elkaar te bemoedigen, niet vergeten van de pijn en de strijd, die er aan vooraf kan gaan. Werkelijke bevrijding word je gegeven. En ontstaat vaak pas na het doorvoelen en doorleven van de onvrijheid, van de emoties die dat oproept: Er is frustratie om wat je nu niet kunt en zou willen. Er is angst om wat ons nog te wachten staat en hoe we er persoonlijk en als gemeenschap doorheen zullen komen. En dat is o.k. om te voelen. En daarna of daarnaast zijn er de hartverwarmende kaartjes, mensen die elkaar grapjes doorsturen, creativiteit die loskomt. Dat is er allemaal, de hoop en de wanhoop wisselen elkaar af en het duurt misschien even voordat je kunt berusten in de nieuwe situatie. Berusten is niet opgeven, maar een nieuwe manier vinden om ja te zeggen tegen het leven. Dat gaat allemaal niet van de één op de andere dag, dat duurt even. Dat vind ik het mooie aan de 40 dagentijd die aan Pasen voorafgaat. Het is niet van de één op de andere dag Pasen, joechei Nieuw Leven. Je hebt daar 40 dagen voor, om langzaam dichterbij dat mysterie te komen. Om steeds iets verder de betekenis van de dingen tot je door te laten dringen. De laatste week in de 40 dagen tijd is daar nog eens extra bijzonder in. We trekken dan een soort spirituele eindsprint. Of misschien moet ik zeggen we vertragen nog eens extra. Nu we dagelijks beperkt worden in onze ruimte en we niet zomaar kunnen doen wat we altijd deden is de vraag naar onze Innerlijke Ruimte relevanter. De vraag aan ons is of we ons leven ook nu kunnen verbinden met De Bron. Kunnen we nog steeds af en toe heel even open te gaan voor een andere dimensie dan die van het dagelijks leven? Daar zal ieder zo zijn eigen methoden voor hebben.

Vandaag geef ik u graag vijf vrijheden door die Virginia Satir heeft nagelaten. Zij leefde van 1926-1985 en was psychologe. Ik vind deze vijf vrijheden een fantastisch hulp om weer meer ‘ja’ te gaan zeggen tegen het leven, zoals het is. Zoals het nu is. En ergens in dat ‘ja’ vind ik, als ik geluk heb, ook weer de verbinding naar de Bron.

1. De vrijheid te zien en te horen wat er op een moment werkelijk is. In tegenstelling tot wat er zou moeten zijn, geweest is of nog zal zijn. We hadden met elkaar in deze zaal willen zitten, zoals we altijd deden en zoals we over een poosje weer zullen doen. Wat er werkelijk is, is dit filmpje. Een beeldscherm, techniek die ik persoonlijk vaak verfoei en die me nu helpt. Uw eigen stoel. De zon die naar binnen schijnt, . Daar moeten we het van hebben.

2. De vrijheid datgene uit te spreken wat ik werkelijk voel en denk. En niet datgene wat van mij verwacht wordt of dat ik denk dat men van mij verwacht. Het is prachtig als je werkelijk voelt dat de lente aanbreekt en dat dit je opvrolijkt. Tegelijkertijd kun je ook af en toe voelen dat de muren op je afkomen, dat je gestresst raakt of onzeker en je hoop en moed je even in de schoenen zinkt. Dat mag ook best gezegd worden.

3. De vrijheid mijn gevoelens toe te laten. En die gevoelens niet in te ruilen voor andere. Je mag voelen wat je voelt,. Gevoelens komen en gaan, je hoeft er niet bang voor te zijn. De belangrijkste zin die ik ooit geleerd heb toen het leven lastig was, is: ‘Voel het maar’

4. De vrijheid om datgene te vragen wat ik nodig heb. En niet altijd op toestemming te wachten. En dat is best een klus, om goed bij jezelf na te gaan, wat je eigenlijk nodig hebt. Ik laat me hierbij soms helpen door De emotie atlas. Afgelopen maandag voelde ik me, ja wat was het, een soort rusteloos. En onder Rusteloos stond: “We worden rusteloos als er een natuurlijke beweging in ons op gang komt die wordt tegengehouden door een conflicterende overtuiging. Je plicht is in conflict met je natuurlijke flow en hoe meer je die onderdrukt hoe rustelozer je wordt. De rusteloosheid zegt je: schud die onrust eens uit je lijf. Dit is precies wat dieren in de natuur doen om hun systeem weer op orde te krijgen, die staan op en schudden zich even lekker uit. Rusteloos vraagt je je natuurlijke stroom tot beweging te volgen en niet te onderdrukken.” Ik ging naar het bos, deed een aantal telefoontjes al wandelend. (Toch nog een beetje tegemoet gekomen aan de plicht), en kon daarna weer verfrist aan het werk.

5. De vrijheid met eigen verantwoording risico’s aan te gaan. In plaats van alleen het zekere voor het onzekere te nemen en niets nieuws te durven uitproberen. Die eigen verantwoording voor risiso’s nemen klinkt in deze tijd anders dan anders. Het gaat om risico’s voor onszelf, én voor anderen. En het dan aandurven iets nieuws uit proberen. We steken nu bij elke vrijheid een kaars aan, en er is tijd om daar even zelf bij te verwijlen. Wat er op dít moment in uw leven te voelen is.

1.Wat is er op dit moment te zien en te horen, in tegenstelling tot wat er zou moeten zijn, is geweest of nog zal zijn?

2. Welke gevoelens of gedachten hield ik tot nu toe voor mezelf omdat ik denk dat mensen iets anders van mij verwachten? Je mag ze uitspreken!

3.Hoe voel ik me ? Voel het maar!

4. Wat heb ik nodig?

5. Wat zou ik willen uitproberen en heb ik eerder nog niet gedaan? Ben ik bereid de verantwoordelijkheid voor te nemen voor de risico’s die dit misschien met zich meebrengt?

Lied: Ik bid mijzelf , los van banden, vleugels van vrijheid, van horizon, naar horizon voorbij, ik bid mijzelf, lucht, leegte, opdat het bidden kan in mij. Zegen Nu wij allen vanuit dit moment van verbondenheid op afstand weer terugkeren naar de plek waar we nu fysiek zijn, mogen we ons gedragen weten door de niet aflatende Kracht die ons leven doorstroomt: Blijf alert op hoe de dingen werkelijk zijn Wees trouw aan wat voor jou ten diepste waar is Wees zo moedig als je kunt, wees sterk En moge alles wat je doet, gedaan worden uit liefde. Amen

Uitblazen van de kaars



Deel dit artikel





Zoeken


Nieuwsbrief


Blijf op de hoogte en schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Een robot (of spam-script) Een mens
Volledige naam E-mailadres