Opname 10 mei Roos van Doorn i.s.m. vrijzinnige pastores uit de regio

30 mei 2020

Hou vol!

Voorgangers: Mignon Bokhoven (Vrijzinnig Renkum), Roos van Doorn (De Ontmoeting, Bennekom), Jeannette den Ouden (Arboretumkerk, Wageningen), Marieke de Vries-Hofman (Het Venster, Veenendaal, Ede), Esseldien Wennink (Vrijzinnig Lunteren).

Piano: Rien den Arend. Zangers: Dineke van Zwieten en Hanny van Lankeren.

Montage film: Roos van Doorn

Welkomstwoord door vijf bestuursleden 

Roos Kwakernaak, Herman de Rijk, Maud Berens, Jan joost Kessler,Ad de Bruin

Aansteken van de kaarsdoor Marieke de Vries-Hofman

Licht
Altijd
Overal
Hoe donker de nacht ook is.

Openingswoorden- door Mignon Bokhoven

Wij zijn hier samen als vijf gemeenschappen.

Het is fijn om met elkaar te vieren,

maar wij vieren ieder op onze eigen plek, in ons eigen huis,

ieder afzonderlijk.

Tegelijkertijd weten we dat we er een onbegrensde ruimte is

een ruimte van allesomvattende liefde.

Dat wij ons daar in die liefdevolle ruimte

met elkaar verbonden weten.

En weten dat wij in die ruimte

kunnen reizen naar onbekende verten

vrij van tijd en plaats.

Wetend dat Gij, Trouwe, onze metgezel

en ons onderkomen bent.

Mogen wij zo onderweg met elkaar

onderweg zijn deze morgen.

Amen

Lied: Dat wij onszelf gewonnen geven. Uit: NLB, lied 816

Dat wij onszelf gewonnen geven

Aan het bevrijdende bestaan

Aan wat ons uitdaagt om te leven

Dat wij de stille roep verstaan

Dat wij versteende zekerheden

Verlaten om op weg te gaan

Dat niet de greep op het verleden

Ons achterhaalt en stil doet staan

Omdat de huizen die wij bouwden

Geen onderkomen kunnen zijn.

Omdat het bloedeloos vertrouwde

Ons achterdochtig maakt en klein.

Dat wat wij hebben ons niet gijzelt,

Dat wij van elke dwang bevrijd

Naar onbekende plaatsen reizen

Dat Gij ons onderkomen zijt.

Introductie thema door Marieke de Vries-Hofman

Hou vol! Zo moedigen koning Willem -Alexander en Mark Rutte ons aan. Het klinkt zo dringend en stoer. Maar hoe houd je vol? En willen we wel volhouden? Volhouden kan ook iets krampachtig hebben of te veel zijn gevraagd. En wat doen we als we het niet meer kunnen volhouden of het misschien niet vol willen houden? In deze viering onderzoeken we of er een andere weg is om het vol te houden. We gaan daartoe te rade bij de grote religieuze tradities: de christelijke met haar Joodse wortels en de Boeddhistische traditie. Uit de laatste lezen we een van de 59 uitspraken die samen de Lojong-leringen vormen. Deze uitspraken dateren uit de 11e eeuw en zijn bedoeld om onze geest te trainen om met mildheid en compassie te kunnen denken en handelen.

Dat “temmen van de geest” zoals de boeddhisten zeggen, helpt ons om het uit te houden in moeilijke tijden.

Lojong-uitspraak 50

Don’t be swayed by external circumstances

Laat je niet meedeinen op externe omstandigheden

Don’t be swayed by external circumstances

Laten externe omstandigheden je niet de baas worden

Laat je niet beïnvloeden door externe omstandigheden

Lied: Als vrijheid was wat vrijheid lijkt. Uit NLB, lied 946

(tussen moed en wanhoop)

Als vrijheid was wat vrijheid lijkt

Wij waren de mensen niet die wij nu angstig zijn

Wij zaaiden bronnen uit in de woestijn

Wij oogsten zeeën zonder te vervaren

Wij tussen moed en wanhoop

Waarom weten wij wel wat leven is maar leven niet?

Soms gaan wij op de vleugels van een lied

En durven onze zwaartekracht vergeten

Verlangen, pijn van onbekende duur:

Turen de verte in, niet kunnen laten

Een stad te zien, een tuin, doorschijnend water-

Dan valt de nacht over het middaguur

Maar voorgevoel van liefde duurt het langst,

Heugenis aan het woord in den beginne,

Licht-ongebroken valt het bij ons binnen.

Even zijn wij ontkomen aan de angst.

Als vrijheid was wat vrijheid lijkt,

Wij waren de mensen niet die wij nog angstig zijn

Wij zouden niet meer vluchten voor de pijn

En voor de grootste liefde niet vervaren.

Lezing Jesaja 30: vers 15 tot en met 17 – door Esseldien Wennink

In de Bijbel vinden we vele teksten over crises. De profeet Jesaja schrijft niet over volhouden, maar toont ons een geheel andere manier van omgaan met de omstandigheden.

Door bekering en rust zou je bevrijd worden, in stilte en vertrouwen zou je kracht vinden. Maar jij wilde het niet! Jij zei: Nee! Op paarden zullen we voortvliegen -en daarom moet je nu vluchten… Op snelle rossen zullen we rijden – en daarom zullen je achtervolgers snel zijn.

Muzikaal Intermezzo – door Rien den Arend

Lezing: gedicht M. Vasalis – door Esseldien Wennink

Volhouden duurt en vraagt tijd. We moeten wachten. Dat wachten duurt lang als je wacht tot alles weer voorbij is. In het volgende gedicht toont de dichteres Vasalis ons een heel ander perspectief op wachten.

Eb

Ik trek mij terug en wacht.
Dit is de tijd die niet verloren gaat:
Iedre minuut zet zich in toekomst om.
Ik ben een oceaan van wachten,
waterdun omhuld door ’t ogenblik.
Zuigende eb van het gemoed,
dat de minuten trekt en dat de vloed
diep in zijn duisternis bereidt.

Er is geen tijd. Of is er niets dan tijd?

(M. Vasalis, Uit: Vergezichten en gezichten, 1954)

Overweging door Roos van Doorn en Jeannette den Ouden

We wachten. Al weken. Tot het weer gewoon wordt. Tot deze crisis voorbij is en we weer verder kunnen. Volhouden klinkt het om ons heen. Maar waartoe? Om straks weer verder te gaan waar we gebleven waren? Om straks weer voort te vliegen op onze paarden, te jakkeren op onze rossen?

In haar gedicht Eb dicht Vasalis over een heel andere manier van wachten. Een wachten dat niet gericht is op voortgaan zoals we altijd hebben gedaan, maar dat zich opent voor de toekomst. Wachten dat niet zinloos is, niet vraagt om het even dynamische als veeleisende volhouden, maar om een je terugtrekken in een oceaan van wachten, waterdun omhuld door het moment van hier en nu. Dit wachten is geen verloren tijd, maar tijd waarin iets nieuws kan beginnen.

Het vraagt van ons dat we onze geest tot rust brengen. Niet meer heen en weer worden gezwiept door de omstandigheden waarin we verkeren. Vasalis heeft ervaren hoe het is om mee te bewegen op de getijden van ons gemoed: in het eeuwige ritme van eb en vloed. Beide zijn nodig: het terugtrekken en het volstromen, het inkeren en het naar buiten reiken. Als we zo mee bewegen met het ritme van het leven, kan er in onszelf rust en stilte ontstaan die ons bevrijdt. Waardoor er ruimte komt voor het vertrouwen, dat we het uit kunnen houden. Wat er ook gebeurt.

Want ja, we moeten het uithouden. Er zit niets anders op, hoe verdrietig en moeilijk het soms ook is. Maar we kunnen (ook, soms, even) proberen ons in dit wachten voor te bereiden op de toekomst. Hoe willen we -vanaf nu!- verder gaan? Welke keuzes willen we maken? Willen we verder razen op onze paarden en snelle rossen? Jesaja zegt niet: Hou vol! Maar ‘keer om’. Het gaat om je altijd opnieuw te wenden tot een meer heilzame manier van leven. Zachter, aandachter, creatiever, liefdevoller.

Religieuze tradities en teksten kunnen ons helpen om die andere manier van leven handen en voeten geven. Heel concreet! De Boeddhistische training met de lojong-uitspraken zijn immers bedoeld om compassie te doen groeien in onze geest, ons hart en ons handelen. En de teksten van de grote profeten uit de Joodse traditie en van de verhalen over Jezus in het Tweede Testament wijzen ons eenzelfde richting: barmhartigheid, rechtvaardigheid en liefde. Beide, de lojong-traditie en de christelijke weg vragen om training van onze geest en liefdevolle disciplinering van ons handelen: door ons elke dag opnieuw te richten op de vraag: dragen mijn denken en mijn handelen bij aan het goede voor de mensen om me heen, voor de schepping en voor mezelf?

Die vraag is nu niet anders dan voor de crisis. Dat was toen een vraag en dat is nu een vraag. En dat is een anker. Los van de omstandigheden kun je die vraag jezelf altijd stellen. En als je daar dichtbij blijft, bij wat er werkelijk toe doet, kun je in elke situatiecrisis of niet je anker, je roer, je compas, vinden en daarmee rust en nieuw uitzicht. En dan tegelijk accepteren dat niemand in zijn of haar eentje de wereld kan veranderen, maar dat elke stap naar verandering er toe doet

Lied met gesproken tekst: Nada te turbe uit: Vleugels van verlangen nr. 25 – door Roos van Doorn

Laat niets je verstoren, niets je beangstigen

Zingen: nada te turbe, nada

Alles gaat voorbij, dat Ene verandert nooit.

Zingen: nada te turbe, nada

Geduld, geduld bereikt alles.

Zingen: nada te turbe, nada

Wie dat Ene heeft, komt niets tekort.

Zingen: nada te turbe, nada

Dat Ene is genoeg, dat ene alleen.

Zingen: solo Dios, basta


(Tekst origineel: Theresa van Avila melodie: vrij naar Taizé)

Zegen – door Mignon van Bokhoven

Houd moed, heb lief, hou vol.

Zoveel zegenende woorden spreken we

elkaar deze weken toe.

Zegenen betekent eigenlijk gewoon

‘goede woorden zeggen’

Houd moed, heb lief, hou vol

Dat we ons daarin gedragen mogen weten

door de trouwe die stil wordt met ons

en wacht en vertraagt met eindeloos geduld.

Houd moed, heb lief, hou vol.

Amen

Doven van de kaars, – door Marieke de Vries-Hofman



Deel dit artikel





Zoeken


Nieuwsbrief


Blijf op de hoogte en schrijf je in voor onze nieuwsbrief!

Een robot (of spam-script) Een mens
Volledige naam E-mailadres